Helaas was er geen stallingsplek mogelijk en zag mijn vader de locomotief liever "verkocht" omdat ik er "niks meer aan deed". De locomotief is vervolgens verkocht via marktplaats aan iemand uit Brabant, waar ik verder geen contactgegevens van heb.
Het "niks meer aan deed" was te wijten aan de laswerkzaamheden van de bogies, het klappen van de zekeringen, als gevolg van de accu's die al niet meer nieuw waren, de bemoeienis van zowel mijn vader en oud (wijlen) medewerker van mijn vader's bedrijf, die achtte meer verstand van zaken te hebben dan ik had op het gebied van mechanica. Hiermee wil ik hun niet afkraken op hun kennis, maar sommige dingen zijn wel heel logisch....
Laat ik hier even een paar voorbeelden geven:
U wilt dat de kettingspanning constant blijft? Dat lassen we wel even voor je:
Oh, de veren passen niet meer... De assen kunnen niet meer veren dus lossen we het zo wel op:
Vanuit een andere hoek:
Tandwielen, hmm... hebben geen spie op voorraad, maar ook geen freesbank... We lassen het wel vast.
"Ohja, zullen we Robin trouwens even vragen of dat de spoorbreedte goed is?" "Oh hij had een teststuk liggen hierzo, we maken het wel pas en lassen het vast." "We moeten wel iets meer speling houden"...
Resultaat hiervan was dat ik over de wisselgeleiders heen ging met de flenzen...
Ohja, trouwens... hoe had ik in 2010 (toen ik nog bezig was met mijn MBO opleiding Werktuigbouwkunde) het systeem ontworpen?
Hierop terug kijken geeft me toch wel het gevoel dat ik iets mis, maar wat ik geleerd heb van dit project is voor mij van ontelbare waarde.
Als ik in de toekomst zelf de mogelijkheden heb om een loc te kunnen bouwen, op eigen middelen, wil ik dat zeker gaan doen. Een project als dit, doe ik niet meer. Of ik hou het in eigen hand, of ik doe het niet.
Vallen en opstaan is soms ook een mogelijkheid die je liever uit de weg gaat, maar soms is het toch de oplossing om er iets van te leren.
Een jaar nadat ik de 1100 heb verkocht, mis ik het toch...